„A lenno nie było przecież jedynym źródłem dochodu nizamów. Posiadali na własność sławną kopalnię złota i diamentów w Golkondzie (jedyne miejsce na całej kuli ziemskiej, gdzie złoto i diamenty występują równocześnie). Pobierali myta, cla i haracze za tereny łowieckie, pogłówne od przymierających głodem rzemieślników miejskich, daniny od wędrownych i osiadłych kupców. Utrzymywali całe pułki najemnych bandytów, prowadzili bezustanne, łupieżcze wojny z kim popadło, jeszcze w początkach XIX wieku trzymali na żołdzie zaciężnych korsarzy, którzy grabili odpływające z malabarskich portów korwety z cynamonem, pieprzem i wanilią. Zarządzali siecią drobnych lichwiarzy w sąsiednich księstwach, drenując z kruszcu i monety całe niemal środkowe i południowe Indie. Bez wytchnienia powiększali obszar ziemi uprawnej, znajdujący się w ich władaniu.
O życiu, a raczej o umieraniu chłopów, którzy tę ziemię uprawiali, nie przechowały się w kronikach żadne relacje i żadne dokumenty.
Kiedy nad Indiami rozciągnęli swą władzę Anglicy, nizamowie ani przez chwilę nie wydawali się zatrwożeni. Nowi panowie Indii szybko zwietrzyli, że trudno im będzie znaleźć sprawniejszych w wyzysku administratorów niż właśnie nizamowie. Zagwarantowali więc pełną suwerenność Hajdarabadu. Pełną, rzecz prosta, w brytyjskim rozumieniu tego słowa. Trzeci Nizam, który nigdy przed nikim czoła nie schylał, musiał mieć zapewne trochę kwaśną minę, kiedy po raz pierwszy przyszło mu płacić daninę Anglikom. Ale w zamian za nią, za tanie produkty miejscowe w rodzaju złota, skór i diamentów, wojska brytyjskie skłonne były bronić nizamów przed każdym buntem wewnętrznym lub napaścią z zewnątrz. Ponadto nizam uzyskiwał przyjaźń londyńskiego dworu św. Jakuba na jego dworze rezydował osobisty przedstawiciel króla brytyjskiego, który wprawdzie i, tak wydawał polecenia, ale przynajmniej nie trzymał w ręku pejcza, jak to się działo w innych księstwach.“(14)