„— Zdaje mi się, że chce mnie pan indagować!
— Pani szanuje ojca dlatego tylko, że dał pani życie — mówił dalej Gilbert. — Na nieszczęście, nie zawsze zasługuje on na szacunek, o czym pani powinna wiedzieć. A teraz zapytam jeszcze panią, za co mnie krzywdzisz Za co mnie nienawidzisz Czy za to, że ocaliłem ci życie, które zawdzięczasz ojcu
— Ty mnie ocaliłeś życie! — zawołała Andrea.
— Wkrótce minie rok, jak się to stało. Ocaliłem pani życie narażając swoje.
—Może mi pan raczy powiedzieć, kiedy i gdzie
— Wtedy, kiedy sto tysięcy ludzi dusiło się, uciekając przed spłoszonymi końmi, w dniu 31 maja.
— Nie wiedziałam, że jesteś baronem Balsamo — powiedziała Andrea z szyderstwem w głosie.
— Nie, nie jestem baronem Balsamo — odpowiedział Gilbert drżącymi ustami i z pałającymi oczami. — Jestem po prostu Gilbertem, biednym synem ludu, który na nieszczęście kocha cię jak szaleniec. To ja, kochając jak szaleniec, unosiłem cię, kiedy padałaś w tłumie, i podtrzymywałem, dopóki starczyło mi sił. To ja przekazałem cię baronowi
Balsamo, a sam zatrzymałem skrawek sukni, aż mnie zalała
tocząca się masa ludzka i stratowała.
Mówiąc te słowa Gilbert obnażał całą swoją duszę i charakter wzniosłość, dzikość i prostoduszność. Andrea patrzyła na niego ze zdziwieniem, co spostrzegłszy młodzieniec sądził, że ją przekonał. Niestety, zapomniał, że pycha nie pozwala wierzyć w uczucia przeciwnika.“(7)