„— Nie wiem. Kiedy owładnęła mną potrzeba malowania, przestałem zastanawiać się nad podobnymi sprawami. Ale to życie wydaje się tak niedoskonałe... Niekiedy sądzę, że podobnie jak pociągi i wozy są środkiem lokomocji na tym świecie, tak tyfus lub gruźlica przenoszą nas z tego świata na inny.
— Ach, o czym też wy, artyści, myślicie!
— Panie Roulin, czy zechce pan mi wyświadczyć przysługę Pozwól mi pan zrobić swój portret. Nikt w Arles nie chce mi pozować.
— Sprawiłoby mi to prawdziwą przyjemność i zaszczyt. Ale dlaczego chce pan akurat mnie malować Jestem brzydki.
— Gdyby istniał Bóg, panie Roulin, myślę, że miałby oczy i brodę podobne do pańskich.
— Pan żartuje ze mnie!
— Przeciwnie, mówię całkiem poważnie.
— Czy zechciałby pan przyjść do nas jutro na kolację Będzie skromna jak zwykle, ale ucieszymy się bardzo.
Pani Roulin, chłopka z pochodzenia, przypominała Vincentowi nieco panią Denis. Na obrusie w czerwonobiałą kratę stała miska z duszonym mięsem i ziemniakami, chleb pieczony w domu i flaszka kwaśnego wina. Po kolacji Vincent szkicował panią Roulin rozmawiając jednocześnie z jej mężem.
— Podczas rewolucji — mówił Roulin — byłem republikaninem. Lecz teraz widzę, że nic nie zyskaliśmy. Niezależnie od tego, kto nami rządzi, król czy ministrowie, my, biedacy, zawsze jesteśmy tak samo biedni. Myślałem, że w republice wszyscy są równi.“(4)