„— A ja — odparł Gonchon — „Topór", tak mnie tu wszyscy nazywają. Mam nadzieję, że potrafimy razem coś niecoś źrebić...
Była to gra słów, gdyż „billot" znaczy „pień", na którym się rąbie toporem.
Otaczający roześmieli się na ten złowieszczy żart.
— My też coś niecoś zrobimy! My też!
— No, ale co mamy właściwie do zrobienia — zapytało kilka głosów.
— Do licha! Mamy zdobyć Bastylię! — zawołał Gonchon.
— Mądre słowa! — odparł Billot. — Posłuchajcie, Gonchon, ilu macie ludzi
— Około trzydziestu tysięcy.
— Do tych trzydziestu dojdzie jeszcze dwadzieścia. Dzierięć tysięcy mamy na miejscu. To wystarczy, abyśmy dopięli swego, bo inaczej nigdy nam się nie uda zdobyć Bastylii.
— Uda nam się! — odrzekł Gonchon.
— Ja leż w to wierzę. A więc dobrze, zbierzcie swoich 11 .ydzieści tysięcy, a ja pójdę do komendanta i powiem mu, żeby się poddał. Jeżeli to zrobi — tym lepiej, zaoszczędzimy przelewu krwi. Ale jeżeli nie będzie chciał się poddać — ha, wtedy przelana krew spadnie na jego głowę! A w naszych c.asach krew przelana w imię złej sprawy przynosi nieszczęś
Wystarczy zapytać o to Niemców.
— Ile czasu macie zamiar zostać u komendanta
— Jak najdłużej, aż cala Bastylia będzie otoczona. Zaraz po moim wyjściu ruszymy do ataku.“(6)